Weerwoord :: Bekijk onderwerp

Melisz · Geregistreerd op: 21-2-2001

Het is altijd verstandig het hele artikel te lezen en dan zit er weinig verrassends in de titel Leven we langer (en de ondertitel) door veel beweging en een trog groenvoer? Ben je gek, het is gewoon een kwestie van de juiste genen en een dosis geluk.

Er is alle reden om de conclusie van dr Rudi Westendorp, epidemioloog en hoogleraar geriatrie minstens evenzeer te relativeren, als de hooggeleerde probeert de redenering van een andere hoogleraar te weten Prof. dr ir Daan Kromhout onderuit te halen.

Zodra er over de relatie tussen gezondheid en voeding door niet-medici wordt gesproken reageert de medische wereld allergisch. Wanneer daar wetenschappelijk nog een schepje bovenop wordt gedaan waarbij aan voeding enige waarde wordt toegekend in het algemene belang van preventieve volksgezondheidszorgen dan proberen medici zonder daarvoor argumenten aan te dragen de waarde van wetenschappelijk onderzoek in de microbiologie te betwisten. En mocht iemand de euvele moet hebben te betogen dat voor bepaalde ziekten een curatieve werking moet worden toegeschreven aan bepaalde voeding of voedingsbestanddelen dan zijn de rapen helemaal gaar en worden die bevindingen door de medische "dekundigen" als kwakzalvers aan de schandpaal genageld.

Medici moeten kennelijk al als door een wesp gestoken reageren zodra deskundigen vanuit een andere discipline opereren op een wetenschappelijk gebied dat raakvlakken heeft met de gewone geneeskunst. Medici veroorloven zich zonder enige terughoudendheid in negatieve zin uitspraken over de gezondheidsaspecten van voeding, zodra die aan de orde worden gesteld door niet-medische onderzoekers.

Dat zou nog tot daar aan toen zijn, wanneer zij op voedingsgebied ook maar over een begin van autoriteit zouden beschikken. In het gunstigste geval zijn de meesten van deze "wetenschappers", waartoe zich vrijwel elke arts rekent, die geen natuurarts is, nog steeds verstrikt in inmiddels oude diëtetiek. Niet bepaald een basis om een gedegen oordeel te vellen over de microbiologie die zich diep heeft in gewerkt in de metabolische systematiek.

Dat is het toneel waarop de discussie van Westendorp met Kromhout zich afspeel. Voor wie de hierboven aangehaalde inleiding tot het stuk in Trouw nog even er bij wil nemen is duidelijker en correcter te spreken over de monoloog die de hooggeleerde medicus Westendorp afsteekt tegenover de goegemeente die nog steeds van zijn stoel valt wanneer een medische prof in de volle glorie van zijn breed uitgemeten kwaliteiten een betoog afsteekt. Een epidemiologie en geriatrie zijn voor mij niet bepaald de meset aangewezen specialisaties om uitspraken te doen op basis van een enorm inzicht in technisch-wetenschappelijke kennis op voedingsgebied.

Niet gehinderd door kennis van enige importantie bestaat deze arts het toch maar weer om serieuze wetenschappelijke arbeid op een gebied dat zich aan zijn gezichtsveld onttrekt zonder enig serieus argument zeer denigrerende negatieve uitspraken te doen.

Er is reden om aan te nemen dat jalouzie de métier het de hooggeleerde heer Westendorp gedreven heeft om een hooggeleerde op een ander vakgebied op de hak te nemen.

Mirjam · Geregistreerd op: 26-3-2002

Er spelen wel andere zaken mee denk ik.
Het is natuurlijk heel moeilijk en onwenselijk en dus feitelijk onmogelijk om een groot onderzoek op te zetten waarin de ene bevolkingsgroep laten we zeggen 30 jaar volgens de nieuwe mediterrane voedingsadviezen eet en de andere dit onthouden wordt.

Daarin ligt de reden dat men over het algemeen slechts kan kijken naar bestaande voedingsgewoonten in verschillende gebieden en daar conclusies uit probeert te trekken.

Liz · Geregistreerd op: 28-2-2002

Melisz · Geregistreerd op: 21-2-2001

Het gaat inderdaad niet alleen over voeding, maar ook over de kwaliteit van de voeding. Hoewel het Voedingsbureau stug volhoudt dat we nog nooit zo gezond aten, bestaan er ernstige twijfels aan de inhoudelijke kwaliteit van de voeding.

De eenzijdige bemesting van land- en tuinbouwgronden, om nog maar te zwijgen over de grootschalige productie in aquaculturen zorgde voor tekorten in de sporenelementen, die vanouds in wisselende hoeveelheden in alle gewassen voorkwamen. Een intussen al bedaagd, maar nog steeds verontrustend rapport door TNO uitgebracht, waaraan nooit op grote schaal ruchtbaarheid werd gegeven, waarschuwde toen al dat bepaalde essentiële voedingsbestanddelen niet meer in ontoereikende mate in de voeding beschikbaar waren. Daardoor ontstaan voor uiteenlopende stoffen tekorten voor verschillende leeftijdsgroepen. Ik herinner me dat met name het gehalte aan koper en de beschikbaarheid vitamine A onvoldoende waren.

Dat is niet onbegrijpelijk als men de oude en moderne landbouwmethoden met elkaar vergelijkt. Vroeger kende men in alle teelten een kringloop door toepassing van bemesting met natuurlijke mest en door grootschalige toepassing van groenbemesting. Sedert het begin van de vorige eeuw is door toedoen van de theorieën van o.a. Maggi in toenemende mate gebruik gemaakt van kalk, nitraat, forfor en kalium en vooral de laatste decennia is steeds minder organische stof terug op het land gebracht. Stro wordt verbrand of aangewend voor de productie van karton en isolatiemateriaal en komt slechts in beperkte kwanta terug in de grond, terwijl dat vroeger hoofdzakelijk zorgde voor instandhouding vann het humusgehalte.

Daarom is het niet zo verwonderlijk dat biochemici een volslagen andere visie hebben op voeding dan het gros van de medici. Afgezien van een beperkte groep orthomoleculaire artsen, die wel voor deze specifieke voedingsproblematiek belangstelling heeft en zich daar ook serieus in verdiept, onttrekt voeding zich nagenoeg geheel aan het medische blikveld. Juist daarom verbaast het mij en zal het mij ook blijven verbazen dat zij stug volhouden dat het onderwerp voeding en gezondheid feitelijk een non-issue is.

curacaoteam · Geregistreerd op: 10-11-2001

Liz schreef:

Melisz · Geregistreerd op: 21-2-2001

Ik onderschrijf graag alles wat je stelt CT. Er is echter een maar. Nagenoeg alle voeding, die de gemiddelde Nederlander eet, is afkomstig uit de levensmiddelenindustrie en doorgaans wordt in een hoge bewerkingsgraad aangeboden aan de consument. Een consument die meer uit is op lekker eten zonder toevoeging van meer arbeid dan verwarming in oven of magnetron.

Die kek-maaltijden voldoen aan de voorgeprogrammeerde smaak die de klant al in een uitermate vroeg stadium is bijgebracht. Voor dat doel wordt zodra babies van de borst op voeding overstappen de smaak van zout en zoet bijgebracht. De snelle gewenning en vroege vorming van de behoefte aan deze twee smaakmakers vormen voor het verdere leven van de gemiddelde consument zijn smaak.

De psychologie van de smaak is ten behoeve van de ontwerpers van voedingsmiddelen uitvoerig bestudeerd. Eenmaal gewend aan de smaak van zout en suiker in babyvoeding, blijft dit patroon de consument voorgoed vasthouden. Nagenoeg alle kek-voeding bevat naast andere smaakstoffen deze basissmaakstoffen. En de industrie is voortdurend bezig nieuwe producten te lanceren, die het gemak van de consument dienen èn tegemoetkomen aan zijn smaak.

Om de producten langer houdbaar te maken worden conserveringsmiddelen toegepast, om de stevigheid of viscositeit van voeding te beïnvloeden past men verdikkingsmiddelen en bindmiddelen en emulgators toe en om de ene smaak te maskeren of een andere te prononceren heeft men smaakmakers ontwikkeld.

De industrie spreekt bij toepassing van de z.g. E-nummers soms van door de Europese Unie goedgekeurde middelen. Dat is niet terecht: het gaat om toegelaten middelen, wat taalkundig veel minder aanbeveling inhoudt dan "goedgekeurd".

Welke consument, denk je heeft ook maar enig benul van de inhoud en betekenis van de met een E-nummer aangeduide toeslagstoffen? Een op de honderd? Ik zou mijn hand er niet voor in het vuur durven steken!
Je zou zeggen nou als de EU zoiets voor menselijke consumptie geschikt oordeelt dan zit het wel snor. Tot op zekere hoogte is dat ook zo. Zeker geldt dat voor nagenoeg alle stoffen, zoals die van nature in voeding voorkomen, zoals caroteen, vitamines, mineralen e.d.

Er kunnen zich echter wel problemen voordoen met synthetische stoffen, wanneer er sprake is van stapeling of persoonlijke gevoeligheid voor de schadelijke bijwerking daarvan. Er komen in de EU lijst, waarin intussen bijna een keer zoveel nummers voorkomen als in de vroegere editie van E-Eetbaar van Baas en Kamsteeg, nogal wat stoffen voor die min of meer ernstige tot zeer ernstige bijwerkingen hebben. Voor de consument is het ondoenlijk bij zijn inkopen daar inzicht in te hebben.

Ik ben er van overtuigd dat het volledig zelf bereiden van maaltijden de beste garantie vormt voor een gezonde maalijd. Voor wie toevallig eens geen zin heeft in koken kan een kek-maaltijd een uitkomst zijn en daar behoeft men ook niet wakker te liggen. Maar ik ben van mening dat het hoofdzakelijk gebruiken van kekvoeding de gezondheid eerder schaadt dan dient.

Maar dat ontneemt niemand het recht voor zich te bepalen, wat, hoe of wanneer hij eet. De vrijheid van het individu staat altijd en overal voorop en mocht iemands levensstijl rampzalige gevolgen hebben dan heeft hij pech gehad. Dat behoeft echter helemaal niet het geval te zijn. Sommigen worden beresterk geboren en overleven iedereen ondanks alles, terwijl anderen die soms dagelijks zeer serieus met de bevordering van hun gezondheid bezig zijn bij het eerste zuchtje omvallen.

Desondanks ben ik van mening dat mensen respect behoen te hebben voor het lichaam waarmee zij in het leven zijn gezet en aan zichzelf verplicht zijn daar goed voor te zorgen. Naast voldoende beweging, regelmarig baden en persoonlijke verzorging behoort daar naar mijn mening ook regelmaat en goede voeding bij.

Liz · Geregistreerd op: 28-2-2002

Royy · Geregistreerd op: 19-2-2002

Heeft volgensmij ook met de wetenschap an sich te maken. Als je met een bepaalde richting veel sneller vooruitgang kunt boeken in een wetenschap dan met een andere richting kies je natuurlijk voor de eerste.

Kun je zeggen van "ja, je moet je op die voeding richten" en "ja, je moet je op de psyche richten". Allemaal leuk en aardig, maar als daar nou betrekkelijk weinig vooruitgang is te boeken omdat t onderzoek zo moeilijk is (psychologen hobbelen om de zoveel jaar naar weer een andere stroming, "eet-wetenschappers" doen t niet veel beter) dan kies je er toch voor om je schaarse energie in te zetten daar waar er objectief t meeste te behalen valt?

Dat wetenschappers zo scherp tegen elkaar tekeer gaan is alleen maar erg gezond, laat ze nadenken over hun eigen stellingen. Een nieuwe stelling moet uiteraard eerst helemaal gefileerd en zoveel mogelijk afgebrand worden wil ie ooit geaccepteerd worden.

Liz · Geregistreerd op: 28-2-2002

curacaoteam · Geregistreerd op: 10-11-2001

Liz schreef:

Liz · Geregistreerd op: 28-2-2002

Melisz · Geregistreerd op: 21-2-2001

De "geweldige vorderingen" van het absolute aantal genezingen op kankergebied worden vooral bereikt door de explosieve toename van de nieuwe gevallen van kanker binnen steeds jongere delen bevolkingsgroepen.
Logisch dat dan ook in absolute zin dan meer mensen genezen. Zo lang als men echter de genezingsstatistiek telkens baseert op de afwezigheid van recidive gedurende vijf jaar na de uitbraak van kanker ontstaat geen duidelijk beeld, omdat op die manier dezelfde patiënt meerdere keren in de statistiek als genezen verschijnt.

Dit statistisch systeem impliceert dus dat bijv. dezelfde vrouw met een terugval in dezelfde kwaal na die vijfjarige periode als een nieuwe geval de statistiek in gaat en vijf jaar later opnieuw als genezen patiënt kan worden geturfd. En naar ik hoop lukt dat t.z.t nogmaals, alhoewel haar kansen op levenslang herstel na herhaalde uitbraak van de ziekte natuurlijk niet toenemen.

Er is de wetenschap en de farmaceutische indurtie wereldwijd enorm veel aan gelegen dat de onderzoeksbronnen (zoals voor het nationale KWF) niet opdrogen en dus wordt er met de regelmaat van de klok met veel bombarie beweerd dat de wetenschap ver gevorderd is met het bestrijden van deze ziekte, terwijl de meeste patiënten nog steeds vooral door zinvolle chirurgie het best worden geholpen.

Er gaan in het bestralen en oncologische farmaceutica astronomische bedragen om. Oncologen zouden enig inzicht moeten hebben in de werkelijke overlevingskansen van patiënten, maar ik maak me sterk dat er onder hen velen zijn die passen in voorkomend geval over te gaan tot het toepassen van de zegeningen van hun beroep op het eigen lichaam.

Overal in de maatschappij komt fraude voor en overal ontmoet men schraapzucht. Het zou van een enorme onnozelheid getuigen te vooronderstellen dat in een zo lucratieve sector patiënten volkomen objectief worden ontraden om zogenaamde levensreddende maatregelen achterweg te laten.

Mij heeft het altijd aangesproken dat het opzettelijk ernstig verzwakken van zieke mensen geen aanbeveling verdient. In plaats van het immuunsysteem te versterken is de gangbare mening dat men het juist tot op de uiterste rand moet verzwakken, opdat -zo is de suggestie- met de goede cellen ook de kwade cellen worden bestreden. Telkens opnieuw wordt het immuunsysteem van de patiënt zo diep mogelijk uitgeput tot hij/zij de beker van de geplande kuur volledig heeft leeggedronken.

Net als de chemokuur vormt ook bestraling die er doorgaans mee gepaard gaat een beschadigende aanslag op het lichaam. Ik heb het zelf van veel te nabij meegemaakt om me daar ooit aan over te leveren. Ik heb dan alle begrip en respect voor Sylvia Millecam die ook uit ervaring wist wat haar ongeveer te wachten stond en die beker aan zich voorbij liet gaan.

Dat zij over de dood heen door de rancuneuze gevestigde medische orde nog is misbruikt om anderen in diskrediet te brengen tekent meer vanuit welke mentaliteit die aanval is ondernomen dan respect voor de eigen keuze van de patiënt. Ik heb geen idee wat de omzetderving is die de toedieners van farmaca en bestraling hebben misgelopen, maar het zal vlug in de vier nullen voor de komma lopen vrees ik.

Wie het vreugdevolle positivisme in de succesverhalen rond chemokuren en bestralingen wil omarmen, moet beslist zijn gang gaan. De daarmee gepaard gaande domper op de levensvreugde zal hem spoedig duidelijk worden. Moge hem desondanks een langduriger herstel beschoren zijn, dan de termijn die beperkt is tot wat hem statistsch een telbaar geval van genezing maakt.

curacaoteam · Geregistreerd op: 10-11-2001

Melisz,

De statieken die men hanteert zijn net zo verschillend als de soorten kanker die er zijn.

Ik begrijp inmiddels dat je een aversie hebt tegen de farmaceutische industie. Daar wordt geld verdiend - is dat jouw bezwaar? - De jaarverslagen van die industrie zijn ook via het Internet opvraagbaar.

Ik ben er toch wel heel erg voor dat er onderzoek gedaan wordt. De commerciele uitkomst interesseert me minder.

De Daniel den Hoed kliniek is net met nogal opzienbarend nieuws gekomen over uitzaaiingen en hoe die in de toekomst wellicht te voorkomen zijn.

Ben jij dan meer misschien meer geinteresseerd in de financiering van dergelijke onderzoeksprojecten dan in het resultaat?

Melisz · Geregistreerd op: 21-2-2001

Ik heb helemaal niets tegen het verrichten van onderzoek, integendeel. Het kan de stand van de kennis alleen vooruit brengen. Evenmin heb ik principieel bezwaar tegen de farmacutische industrie, maar ik heb er wel bezwaar tegen dat diezelfde industrie exclusieve rechten claimt op stoffen die gewoon in de natuur voorkomen, maar die, zodra ze door de industrie zijn geïsoleerd, met patenten worden belast om te voorkomen dat anderen dezelfde stof kunnen gebruiken zonder licentierechten te betalen.

Ook vind ik het schandalig dat over de ruggen van patiënten medicaties peperduur in de markt worden gezet, omdat firma X toevallig een of meerdere patenten in het productieproces voor een geneesmiddel heeft verwerkt. Wanneer de overconsumerende Amerikaan 5 x zoveel moete betalen voor geneesmiddelen als Europeanen en de Europeaan dan nog 5 keer zoveel betaalt als een arme Afrikaan, dan klopt er voor mij iets grondig helemaal niet.

Ik begrijp best dat het ontwikkelen van een medicijn een kostbare aangelegenheid kan zijn en dat veel ontwerpen alleen geschikt zijn voor het vuilnisvat, maar feitelijk vormen de ontwikkelingskosten een fractie van de kosten die gemoeid zijn met de marketing. En wanneer de gebruikende consument dan van tijd tot tijd ook nog eens wordt opgeschrikt door ernstiger bijwerkingen dan aanvankelijk voorzien, wordt de industrie door gisse advocaten terecht ook nog gedwongen tot het vergoeden van enorme schadeclaims.

Er gaat in de farmaceutische sector nogal eens wat verkeerd als gevolg van de haast waarmee men de markt benadert met onvoldoende uitontwikkelde farmaceutica, die weliswaar zijn voorzien van attesten van niet zo heel erg onafhankelijke experts, maar die in de praktijk tot ernstige, soms rampzalige problemen leiden. Ik heb daarom een sterke skepsis ten aanzien van medicijnen en sta er voor mezelf in beginsel sterk afwijzend tegenover.

De praktijk leert gelukkig dat de meeste patiënten zich zelf genezen. Of daar al dan niet medicatie aan te pas komt zal in heel veel gevallen geen of nauwelijks verschil maken. Het zou in alle opzichten beter zijn wanneer patiënten met een griepje even zouden wachten alvorens naar de huisarts
te gaan. Als er na tien tot viertien dagen geen verbetering is of als de koorts snel hoog oploopt ligt de zaak anders, maar genezing zonder medicijnen geniet bij mij verre de voorkeur, omdat het de beste manier is om weerstand op te bouwen.

Het herhaaldelijk gebruik van de zo populaire en voortreffelijke anti-biotica heeft heel wat immuunsystemen definitief onderuit gehaald, waardoor dit type geneesmiddel in veel gevallen niet maar kan worden ingezet. Er is patiënten zo lang en zo vaak een anti-bioticum verstrekt dat dit type medicijn voor grote groepen onwerkzaam is geworden. Dat is niet de direkte schuld van de industrie, maar wel als gevolg van overvloedige marketing zo bekend geworden, dat de patiënt er zelf om vraagt. De meeste dokters geven hun patiënt zijn zin. En datniet alleen, zij zijn zo vertrouwd met het voorschrijven van dit panacee dat door wijdverbreid gebruik van deze middelen in de nabije toekomst geen behoorlijk geneesmiddel voorhanden is om ontstekingen nog te lijf te gaan.

Er is alle reden om het medicijngebruik te beperken en dat niet alleen om economische redenen maar ook uit een oogpunt van beveiliging van de volksgezondheid tegen overconsumptie. Daarbij rekenend dat een hoog percentage van de voorgeschreven medicijnen via de patiënten in de vuilnisbak verwdijnen is het wel eens goed dat men zich eens bezint op wat er op dit gebied speelt.

De gemeenschap, die opdraait voor alle kosten inclusief de winsten van de industrie en de honoraria van de voorschrijvers en de patiënt die middelen meekrijgt met de mededeling komt u maar terug als het niet helpt, moeten naar eens goed alle merkaardige automatismen moeten bestuderen die het verbruik van geneesmiddelen onverantwoord stimuleren.

Homeopathie is dan een uitkomst van de patiënt die zichzelf niet wenst te vergiftigen. Of het helpt of niet het gezegde: met deze medicijnen bent u mer veertien dagen weer op de been en zonder medicijnen met twee weken, bevat wellicht meer waarheid dan de Pfizers, Mercs en Bayers in deze wereld willen geloven.

Denkzegdoe · Geregistreerd op: 29-5-2002

Mirjam:

Denkzegdoe · Geregistreerd op: 29-5-2002

Melisz:

likolen · Geregistreerd op: 16-9-2003

Ik heb het bij geloof,, Dat als je in eenkleinhutje buiten op het land
zou leven. Met een groentetuintje voor de deur,
In een huisje waarvan je de deur niet opslot zou hoeven doen.
Er geen electra was ,en geen telefoon de kanker van zelf zou verdwijnen.
Kan de doc ook rust nemen, Confused

Melisz · Geregistreerd op: 21-2-2001

Dat is geen bijgeloof Likolen, maar een inzicht.

Voor de een kan dat goed zijn voor de ander juist niet.

Het probleem van de meeste mensen die ziek worden is dat zij zich willen laten genezen. Het is een groot gemak dat in dit land artsen voor dergelijk lijden worden ingezet. Nadat de patiënt is genezen strijkt de arts het honorarium op en zijn knopen blinkend.

De patiënt is door de natuur echter helemaal toegerust om de meeste kwalen te boven te komen zonder medicatie, door zich tijdens ziekte verstandig te gedragen en in plaats van te laat tijdig het bed te gaan houden of de broodnodige rust in huis te nemen en goed te eten.

Uiteindelijk is het de patiënt zelf die zich geneest door het inzetten van zijn natuurlijke weerstand. Helaas realiseert men zich niet dat men in zijn leven daar vaak roofbouw op pleegt, noch dat het uitputten van de eigen weerstand wordt afgestraft met kwalen om mensen te dwingen meer rekening te houden met de beperkingen die het lichaam oplegt aan mensen die te weinig slapen, te lang onder grote spanning of werkdruk leven, roken, teveel drinken en overmatig eten.

Het duurt vaak erg lang voor mensen tot het volle besef komen dat het anders moet als zij inderdaad ook nog een leuke oude dag willen beleven. En, o troost, sommigen zullen het nooit weten. Crying or Very sad

curacaoteam · Geregistreerd op: 10-11-2001

Elisabeth · Geregistreerd op: 24-10-2001

Liz schreef

likolen · Geregistreerd op: 16-9-2003

Als ik wat langer door denk,kom ik tot een verrassende,beschamende conclusie/ Waar niemand het mee eens al zijn ?

Door de geneeskunde, zijn er te veel mensen op de aardbol.
Met als gevolg honger,vervuiling,en onvrede.
Worden we ziek door de stress,
Moeten zo veel hebben,dat we geen tijd overhouden om te werken ?
Als de kinderen groot zijn,zijn we nutteloos.
Wie heeft het lef,omdat te onderkennen.? Shock

Denkzegdoe · Geregistreerd op: 29-5-2002

Likolen:

Melisz · Geregistreerd op: 21-2-2001

Denkzegdoe · Geregistreerd op: 29-5-2002

Melisz hoe kom je toch aan al die kennis man? Smile

Melisz · Geregistreerd op: 21-2-2001

Ik heb niet het idee dat ik over veel kennis beschik Denkzegdoe. Er zijn enorm veel gebieden die volkomen onontgonnen liggen en waar ik best graag wat van zou weten, maar ik kan niet anders dan me beperken, omdat iedereen zijn grenzen heeft. En daarom beperk ik me meestal maar tot die zaken waarvan ik uit persoonlijke belangstelling enige kennis draag. Het lijkt dan soms heel wat, maar dat valt eigenlijk altijd tegen omdat er zoveel te weten valt.